Caasho iyo gogol dhaafkii macaanaa

Caasho  Ninkeedu wuxuu maqnaa saddex sano o uu dibadda jiray, habeenno kalinimo ah oo badan ayaa sariirta ku soomaray, xanuunka lugaha dhedooda ka haya ayaa sii kordhinayay gaajada  ay muddada dheer ay qabtay oo  ay iska indha tiraysay.

Guriga maalintaas waxa joogay oo meel dhisayay nin dhalin yara ah oo la yiraahdo axmad,  qolka markay ka soo baxday ayay aragtay isagoo aan shaar xinayn, dhabarkiisa ballaaran dhidid ka iftiimaya, muruqyada garbihiisa iyo gacmihiisa  waa is buuxinayeen oo kuusmayeen markuu dhaqdhaqaaqo sameeyo.

Surwel dabagaab ah oo ku dhagan ayuu xirnaa, indhaheedu waxay qabteen guskiisa weyn ee ka soo kuusan surweelka, gus aysan muddo arag oo ka weyn kii ninkeeda. Caasho candhuuftii ayay liqi weyday, faraheedii waxay xoog ugu dhageen garbasaartii ay huwanayd.

Waa ceeb ha eegin ayay istiraahdaa, mase awoodin oo markuu foorarsado oo guskiisii oo qaloocan surweelku sawiro ayaa lagu yaacayay  gabigeed, faruurta hoose ayay qaniintay, si qumanna u istaag  weyday qoyaanka gudaheeda ku sii kordhaya dartiis.

Asagoo dhagax kor saaraya ayaa idhahoodu isku dhaceen, durba waa sii jeedatay asagii, lkn caasho waa jeesan weyday, waxay daawanaysay gacmihiisa xiddida weyn qulqulayaan, timaha xudduntiisa ka bilaabmaya oo hoos u galay suunka ka hoose, waxay qiyaastay sidii ay noqon lahayd hadday halkaas carabkeeda mariso, oo dhadhamiso dhanaanka dhididkiisa, oo ay dareento ayadoo gacmaha ku haysta miskihiisa carabkeeduuna kor iyo hoos u leefayo tintaas raganimadiisa tagta.  

Khiyaaligay is tusaysay xanuunkii kacsiga ayuu ku sii badiyay, waa ka sii jeesatay oo iska dhigtay qof meelaha eegaya. Laakiin  Xanuunka bowdyaheeda dhexdooda ka hayay ayaa sii kordhayay, waxayna dib ugu laabtay daawashadii axmad, markaan cuncun daran ayaa ku bilowday,

Waxay is tusisay asagoo dusha ka saraan, guskiisa oo meel fog u jooga, dhididkiisuna ku tifqayo korkeeda, oo ay xabadkiisa ka leefayso.  

“Ma u baahan tahay caawimo?” ayay waydiisay, codkeedu wuu ka jilicsanaa.

Dhismaha wax miyad ka tagaan ayuu weeyey, asagoo indha madoow kaga eegaya naasaheeda.

Madaxeeda ayay ruxday, dhoolla caddayn yar ayaa bushimaha saarnayd. “maya waxba kama aqaan .”ayay tiri.

Ma uusan dhoolla caddayn asagu ee asagoo eegaya weli naasaheeda ayuu yiri “Haddaba maxaad iga caawin kartaa, Caasho?”

Magaceeda bushimihiisa ka soo baxay ayaa gariirkii ku kordhiyay, xagiisa ayay u soo dhaqaaqday ilaa ay dareenatay carafta dhididkiisa “Malaha waxaan rabay cudurdaar aan kuugu dhawaado,” ayay qiratay,

“Ma hubtaa in taasi ay tahay fikrad wanaagsan?” ayuu weydiiyay

Dabcan Ma aysan ahayn. Laakiin sida jidhkeedu uga falceliyay aragiisa – sida garaaca wadnuhu ugu dhacay cunaheeda, sida siilkeedu u qabo baahi waso – ayaa ka dhigay mid aan macquul ahayn in aamusto oo tiri, “Maya, Laakiin hadda dan kama lihi wixii dhaca”

Taasi ayay ahayd waxa kaliya ee ay rabtay.

Axmad ayaa si  dhaqso badan u soo dhaqaaqay, gacantana qoorta kaga soo qabtay,

Kulaylka jidhkiisa  ka soo baxayay  ayaa ka dusayay diraha khafiifka ah ee ay xidhnayd, oo dhididkii jirkiisa ka soo baxayay ayaa durba qooyay, muruqyadiisa adkaana riixeen naasaheeda, Way neefsatay  oo taah yar ka soo baxay, markaas ayuu afka afka u galiyay, baashadiisa ayay aad ugu gaajaysnayd, baasho nin raga ayay hamuun badan u qabtay . Carrabkiisu wuxuu dhaafay dhaafo bushimaheeda, oo gudaha afkeeda ku dhex ciyaarayay,  Caasha ayaa taahatay labadooda af oo isku jira.

 gacmaheedana waxay kor ugu simbiriirixdeen laabtiisa, ciddiyaheeduna waxay  qodayeen muruqa qarida weyn ee garbihiisa.

Wuu taahayay asna,  gacantiisi kale ayuu ka saaray barida, oo kor usoo guray diricii, qaarkeeda dabne ee qaawan hawo ku dhacday ayay dareentay, markaasay lugaha ka durkisay. Qoyaanka gudaheeda ayaa farahiisu taabteen, riin dheer ayaa ka soo baxay caasho oo asagii isku dhajisay. Fartiisa adag oo gudaheeda sii galaysa ayay dareenatay,  

Gacantiisa kale na meel walba ayay joogtay – dhexda ayuu kaga haystay, naasaheeda salaaxaysay, far iyo suul ayaa ku ciyaarayay oo yara maroojinayay ibta naaskeeda adag.

“aad baad u macaan tahay,” ayuu ku ku yiri, ka hor inta uusan afkiisu taaban meesha xasaasiga ah ee dhegteeda ka hooseysa. Caasha dib ayay isku jaleecisay, naasaheedana baanaan yimaadeen, Farihiisa aan degganayn ayaa ku ciyaarayay ibteeda, asagoo ku majuujinya suulkiisa iyo farta hore ilaa ay ka qaylinaysay.

“Axmad—” ayay neeftoo dhibaysa tiri, faraheeduna waxay ku dhegganaayeen timihiisa madow ee dhididka leh. “Fadlan—”

Uma baahnayn in laba jeer la sheego. Afkiisii durba hal ib ayuu ku dagay, carrabkiisuna ku wareegayay ka hor inta uusan si adag u nuugin, oo inay ooydo u horseeday. Dareenkii ayaa si toos ah ugu dhacay xudunteeda siilkeeduna dikaamay isagoo aad u doonaya wax ka badan intaan. Waxay dareemi kartay sida ay u qoyday.

Gacanta Axmad ayaa caloosheeda hoos u dhacday, farahiisuna waxay ka hoos mareen suunka surwaalkeeda. “Aad baan u qoyanahay,” ayay ku gunuunacday. “Waxaad ka fikiraysay waa tan, miyaanay ahayn?.” Farihiisu waxay heleen kintirkii, oo  u cadaadiyeen sidii saxda ah, taah jaban jajaban  oo ka soo baxayay cunaheeda.

“Haa—Ilaahayow, haa—” ayay ku taahsay, ayadoo miskaha ruxaysa. “Muddo dheer ayaan doonayay—”

 Farihiisu hoos ayay u dhaceen, laba ka mid ah ayaa gudaheeda oo ku riixay oo si tartiib tartiib ah oo ula kac ah u riixay. Maalin casd ayay aragtay xiddigo waxayna u qaylisay sidii bahal oo kale. “siilkaagu waa cidhiidhi,” ayuu yiri asagoo suulka kaga salaaxaya kintirka. “Farahayga si fiican ayaad u qaadatay oo cariiri ah, Caasha. Bal qiyaas sida aad u qaadan doonto guskayga.”

Derbiyada siilkeedu waxay ku dhegganaayeen farahiisa, iyadoo hirar raaxo ah dul sabbaynaysa. Way qaylisay, ciddiyahana ku qabsatay garbihiisa, jidhkeediina wada gariirayay. Axmad ka ma uusan joojin, farahii uu ku waday oo ku jukaynayay, ugu danbayn waa ay gariirta oo qaylisay, daad biya ahna soo dhaafeen.

Axmad ayaa farahiisa ka soo saaray, oo afka u galiayay, oo daawaanayay siday u nuugayso, qoyaankeeda u dhadhaminayso, “Macaan sow maaha” ayuu ku yiri cod adag oo raggnnimo ay ka deermaysay caasho.  

Haa ayay tiri

Wadnaha Caasha xoog ayuu garaacayay, jirkeeduna wali wuxu la dhawaaqayay gariirkii ugu dambeeyay ee macaanaa. Laakiin ma dhammaan Xitaa ma dhawa. Waxay qabaty badhankii surwaalkiisa, faraheeduna ugu ordeen si degdeg ah. “Waxaan rabaa inaad gudahayga gasho,” ayay codsatay, codkeeduna wuxuu ahaa sii ay baryayso. “Hadda fadlan.”

Surweelkii ayay furtay oo guskii axmad banaanka u soo booday, wuxuu ahaa gus dhumuc weyn oo culus, madaxiisuna uu durba ka dhalaalayay qoyaan yar. Sariirtay tagaeen oo Gacanteeda ayay ku duubtay guskii weynaa oo salaaxday, ka hor inta aysan u hagin godka siilkeeda. Riixitaankii ugu horreeyay ee uu ku riixay guskiisa, waxay dareentay siilkeeda oo uu sii fidinayo madaxa ballaaran ee guskiisu.

Xanuun ay ayadu macaan u aragtay  ka dib ayuu gudaha ayuu u galay, wax kasta maskaxdeeda ku jirayna markaas waxay isku beddeleen raaxo kulul.

Axmad guskii ayuu ku cariiryayay oo ku yiri

Ma dareemaysaa

Laakiin Caasha ma hadli karin, kaliya waa ooyi kartay, jidhkeeduna wuxuu la qabsanayay guskaan buux dhaafiyay, gubashada iyo xanuunka ay siilka ka dareemaysay. waligeed sidaan xad dhaafka ah gudaheeda looma buuxin. Wuxuu siisay in yar oo ay ku neefsato inta madaxii guska afka keenay, neef weyn oo meel fog ka timid ayaa ka soo baxday caasho, Ka dibna wuxuu bilaabay inuu haddana ku riixo.

Riixitaankiisu xoog miiran ayuu ahaa,  ciqaab macaan ayuu u ahaa caasho oo neeftii ku dhagtay sanbabadeeda. Riinka ka soo baxayay, sariirta dhawaaqaysay, shanqarta gudaheeda ka yeeraysay, taaha afkeeda ka soo baxayay, ilmada xanuunka iyo macaanku ka keeneen ee labada gees ka socotay, midkoodna dan kama gelin,  Waxa kaliya ee muhiimka ahaa waxay ahayd isliska jirkooda kore iyo kooda hoose, sida uu guskiisu ugu jiirayo derbiyadeeda, sida uu magaciisa amaxad uga soo baxayay afkeeda oo ay ugu wardinaysay iyo ducada ay u ducaynaysay.  

“si adag ii was,” ayay ku baryoontaytay, iyadoo dhabarka ka haysta “Igu wad, iwas, Axmad—”

Asagiina cabaaday,  oo xawaarihii kordhiyay, si xun u garaacay, miskaha oo kala baxaya ayay dareentay, dan kama aysan lahaynse, waayo, Caasho Waxay jeclaysatay sida uu u maamulanayo, sida uu jidhkeeda ugu isticmaalayo, wuxuu u isticmaalayay sidii loo sameeyay in la yeelo. Galmo sidaan dhidid uga keenta waligeed ma arag, caloosheeda iyo gudaheeda kor loo duubay ayay dareemaysay,

Waa uu ku dhameeyay oo ku riixay, caashana waa qaylisay, oo dhabarka qaloocsay, garbaha iyo faraha foodooda ayay ku istaagtay,  siilkeeduna wuxuu ku dhegganaa guskiisa xoqayay, markuu ka dabciyay ayay hoos u soo dhacday.

Axmad siima  dheerayan nafiskuu siiyay, oo haddana guskiisii oo dhan ku duugay gudaheeda,  guskiisiina wuxuu ku garaacayay gudaha gudaha u danbeeyay, waxaa hal mar wada kulmay qayladeedii iyo biyo kulul oo culus sidii xanjo oo badan oo gudaheeda ku dhacay.  Caasha waxay dareemaysay biyihisii macaan oo qaar soo noqdeen oo ka soo baxi rabaan. Weligeed sidaan oo kale ninkeedu uma wasin

Muddo dheer, midkoodna ma dhaqaaqin. Axmad wuxuu ku sii jiray gudaheeda weli, neeftiisuna way ka gaabisay oo ku dhacaysay qoorteeda. Caasha dhabarka dhidid ayaa ka socday, jirkeeduna si macaan ayuu u xanuunayay.

Ugu dambayntii, Axmad ayaa ka eegay Indhiha, indhihiisa wax qoomamo ah ama Ceeb kama muuqan. Kaliya waxaa ka muuqday rabitaan aan la sifeyn—iyo ballanqaad badan.

Caasha way dhoolla caddeysay, ayadoo qanacsan. “marar kale sow ma samayn doono,” ayay ku gunuunacday, codkeedun ahaa cod marwo raaliya ah.

“wax badan ayaan sameyn doona.” Ayuu yiri

Caasha waxay si hubaal ah u ogaatay hal shay, in axmad hantiyay ayadii oo dhan, in maya aysan afkeeda soo marsiin karin wax kasta oo axmad rabo, in maanta laga bilaabo uu yahay mudanaheeda, ayaduna inay adeecdo waajib tahay .